Een maand in Kenia doorbrengen in het kader van het AMKA-project was één van de meest verrijkende ervaringen van mijn leven. Sophie en ik droomden al jaren van een dergelijk project. Ik vertrok dus zonder specifieke verwachtingen, maar met een diep verlangen om op menselijk vlak alles te geven wat ik kon voor dit mooie avontuur.
Vanaf mijn aankomst raakte de sfeer me diep. Er wordt vaak gezegd dat humanitaire projecten de meest humane mensen samenbrengen en ik heb dat met eigen ogen kunnen zien. De zustergemeenschap van Saint Joseph heeft ons met ontwapenende vriendelijkheid en vrijgevigheid ontvangen. Hun blikken, hun aandacht, hun warmte… alles was aanwezig om ons “thuis” te laten voelen, ondanks de duizenden kilometers van huis.
En als de gemeenschap al zo ontroerend was, wat te zeggen dan van de kinderen voor wie wij moesten zorgen? Hun glimlach, hun vreugde, hun tederheid, hun ongelooflijke vrijgevigheid, of dat nu door hun gebaren was, door de koekjes die ze met ons deelden of gewoon door hun aanwezigheid, hebben mij diep geraakt.
Toen ik aankwam, dacht ik dat we daar waren om hen iets te leren en hen iets bij te brengen. Maar vanaf de eerste dag begreep ik dat zij ons het meest zouden leren: eenvoud, authenticiteit, vreugde, relativisme, geduld, veerkracht… en vooral geloof.
Of het nu binnen de zustergemeenschap was, bij de kinderen of tijdens onze huisbezoeken in de sloppenwijken, de kracht van het geloof was overal aanwezig. Het was ontroerend om te zien hoe dit een bron van hoop en veerkracht kon zijn, een steunpilaar om de moeilijkheden van het dagelijks leven het hoofd te bieden.
Ik zou deze ervaring aanbevelen aan iedereen die iets diep menselijks wil meemaken. Maar je moet wel met de juiste instelling vertrekken: kom om te leren, niet om te redden. Daar word je als een koning onthaald en vertrek je met een hart vol energie en licht dat je vervolgens met je omgeving kunt delen.
Margaux de Foy
NL_BE 
EN 
FR